Helburua lortuta

Beno, lagunok, azkenean egindako lanak emaitza ezin hobea ekarri digu...
EGA lortzeaz gain, HABE-3 ere lortu dugu!
- Nik egiten badut... zeuek ere baietz egin! Eutsi goiari! -
Orain, beste helburu batzuen bila joango gara... beti dago zer edo zer egiteke...

Dena den, sekula ez dut ikasi ezertarako... eta ez naiz horietan orain hasiko. Maila txikia edukirik eta euskaltegi bakarra nire bakarkako lana izanik, jakinarazi nahi dizuet prest nagoela noizean behin elkartzeko.
Bai, irratia, telebista eta liburuak baditugu... baina hizkuntza bat menperatzeko ez dago mintza baino hoberik. Gainera, hitz eginez bat-batekotasuna lantzen da eta hori ikaragarri inportantea da irakaslea batentzat edota Euskara maila baieztatu nahi duenarentzat...

Orduan, badakizue, nahi baduzue nire "perfil"-ean email-a hartu eta hitz egingo dugu!
- G Jaunak eta biok jadanik egiten dugu eta hobera jotzen dugulakoan nago -

Laster arte ederrak!

Mila esker

Ikastaro berria hasi ta
gaur nor etorriko zain
bakarrik Jainkoak jakingo du
badugun ikasteko lain,
larri atera begira gaude
guk ezbai guztiak orrin
baina lasai egon gogaideok
Trinidad baitugu aurrin.

Harekin pronto izango dugu
baldintza irakastea,
arazo pila bat baditugu
epostaz erantzutea
edota behar izanez gero
biko lapitza uztea
horregatik eskertzen dizugu,
guretzat Trini maitea.

Urte berria, asmo berriak

Kaixo lagunok!

Uste dut denok urteak beti asmo berriekin hasten ditugula:
"Erretzeari utziko diot" edo "euskara ikasiko dut", etab.
2008a pozik bukatu genuen - argi ikusten da Pasaiako mintzalagunekin egin genuen azken txangoan - eta gogoarekin sartuko gara 2009an.

Helburu berria, EGA lortzea izango da. Badakigu nahikoa zaila izango dela, baina dena lan zintzoarekin lortzen delakoan gaude. Hezkuntzakoek oraindik ez dituzte HABEren perfilak onartzen, eta haiekin mesfidatia naizenez, EGA lortzen ez badugu Hezkuntzaren PL2a buru belarri saiatuko gara.
Edonola ere, saria eskuratuko dugu. Noizbait, bederen.

Bestalde, ikaskide ohi batek bere mintzalaguna izatea eskatu zidan, ordutegirik gabe. Eta konturatu gabe, askotan euskaraz mintzatzen gara. Elibiduntasuna hurbil dago, eta ikaragarri pozten nau.

Bukatzeko, argazki batzuk hementxe jarri dizkizuet.
Jakina, euskaltegien komeriak izan baziren!

EXPO '08

Ekainean Zaragozatik pasatu ginen eta Expo-a ikusi genuen. Benetan merezi zuen, nahiz eta kristoren hilarak jasan - ez joan asteburu batean kontzertua ona izaten ez bada-.
Ia dena aditu genuen, hiru egunetan, bat larunbata izan arren.

Gomendioak:
-Ez joan ur gabe, behar-beharrezkoa da.
-Bokata eraman, tabernak oso garestiak dira eta.
-Ez izan denbora piloa hilaretan, pabeilon guztiek zertxobait daukate: kultura, herrialdea ezagutu edota beren neurriak ur gabezia jasatzeko.
- Ez hartu teleferikoa, ez dabil Expo barrutik eta hilarekin azkenean denbora gutxiago behar du oinez joateak. Gehienez egun batean.
- Gure aburuz politenak: Thailandia, Alemania, Japonia, Suedia, Andaluzia, Maroko, Afrika, Jordania, Kazajstan, Errusia, Frantzia...

A! Aterkien pabeilona Euskadikoa da. Egia esan, kutre samarra da, txarrenetakoa...

Informazio gehiago: WEB Expo'08

Ondo izan.

AURON MATEMATIKARIA

Auron jainko jaio zen, Zeusen ez-legitimo semetako bat. Zeusek hura aitortu nahi ez zuenez, Auronek egunero gorriak ikusten zituen txikitatik. Adibidez, oso normala zen bere aitak nahiren bat izaten zuenean Auron gixajoa Lurrara bidaltzea: “gaur Lurreko bi arraultze onenak gosaldu nahi dut, biharko munduko lorerik politena ekarri beharko didazu, etzira patata zaku bat…”, etab, esaten zion egunero. Gainera, aitak maite ez zuenez Olinpoko eskola txarretara bidali izan zuen, eta jakina, gure Auron basati samarra bihurtu zen horregatik.

Auron nolakoa zen azaltzeko, bere pasadizo xelebreenetakoa kontatuko dizuet:

Antza denez, Zeusek Auroni deitu egin zion behin, eta hara Joan zen ahalik eta lasterren Auron, bere aitaren maitasuna lortu nahian. Zeus albora ailegatu zenean hauxe esan zion jainkoen buruak:

- Auron, beti bezala berandu etorri zara. Gaur ondo gosaltzeko garirik onena nahi dut. Joan zaitez agudo Lurrera eta ekarri pixka bat zure Jainkoaren nahia betetzeko.

Eta hara Joan zen koitadua, tipi-tapa, bere zorte txarra madarikatuz.

Lurrera iritsi zenean herriz-herri ibili zen gari bila. Lehenengo herrian han landatuta zegoena oso kaxkarra zen. Hurrengo herrian usain txarrenkoa. Gero, gari urdina aurkitu zuen, baina bere aitari bitxikeriak gustatzen ez zitzaionez, bilaketa jarraitu behar izan zuen.

Hamaika leku bisitatu ondoren, nekazari azkar batengana heldu zen. Ia etsita ailegatu zen hara, baina garia ikusi zuenean, bere aurpegia erabat aldatu zen. Hori zen garia! Azkenean!

Orduan, gure Auronek zaku bat erostea erabaki zuen, baina bere ustekaberako, nekazariak ez zion berehala kobratu egin nahi, Auronek baldintza bat konplituz gero. Hauxe zen, hurrengo astean Auronek berari beste gari ale batzuk bueltatu beharko zizkion xake-joku tableru baten lauki guztiak betez matematika arau arrunt bat erabiliz.

Arau hura horrela zen:

Lehendabiziko laukian gari ale bat jarri behar zuen. Ondoan zegoen laukian bi ale. Hurrengoan lau, etab, 64 lauki bete arte. Beti ondoko kantitatea bikoiztuta.

Auron hamarretik gora beti galtzen zen, baina bere ustez horrek tratu merkea izan beharko luke eta oso pozik joan zen Zeusengana, sekulako negozioa egin behar zuela pentsatuz.

Olinpon, okin onenek Zeusi ikaragarrizko ogia prestatu zioten. Ogia hartuta, Zeus oso gustura bere sasikumeak azkenean zerbait ondo egin zuelako, eta berriro deitu egin zion.

Auron joan zenean, hauxe esan zion:

- Auron, gaur primerako ogia zugatik jan dut. Harrigarria da, baina azkenean nire desioak ondo bete dituzu. Beno mutil, zenbat kostatu zaizu garia?

Eta Auronek erantzun zion:

- Bada aita, oso merke! Hau nekazari gixajo! Datorren astean beste ale batzuk bakarrik bueltatu beharko dizkiogu, matematika arau bat betez.

Eta araua azaldu zion Zeusi.

Zeusek hori entzundakoan ez zegoen ziur oso eta kontaketa egiten hasi zen:

- 1 + 2 + 4 + 2⁴ + 2⁵ + … + 2⁶³. EEEENNEEE! Nola da posible hain kaikua izatea!

– Oihu egin zion -

Eta memento hartatik aurrera, Auron egunero behartu zuen Matematika eskola on batera joatea.

Normal, ezta?

Maizpideko istoria

Gaur, nire bilobatxoak, ikaragarrizko istoria kontatuko dizuet. Orduan, erne belarriak haria galdu nahi ez baduzue.

Euskal Herrian kokatuko gara, ez dakit ondo non eta noiz, baina XXI. Mendeko historia da, antza.

Garai hartan, egun ez bezala, jendeak bere lanaren erruz guztiz harrapatuta omen zegoen egunero. Gainera, lan nahiko finkoa lortzeko euskara primeran ikasi behar omen zuten. Pentsa, nolako egoera jaso behar zuten! Gaur ezinezkoa da zerbait antzekoa aurkitzea, baina mundua egiteko bezala, gauzak ez dira egun batean bakarrik egiten.

Bada, jendeak maila dexentea izateko zentru batzuk eraiki omen zituzten Euskal Herrian zehar. Hemen gertu, Beasain aldean uste dut, ikaragarrizkoen bat omen zegoen. Orain ez dut bere izena gogoratzen, baina mingain puntan daukadanez, istoria bukatu baino lehen aterako zaidala uste dut.

Bere ikasleek egunero sei ordu erabili omen zuten euskara ikasteko, etxerako lanak aparte. Horretaz gain, euskaraz bizitzeko egun osoa pasatzen omen zuten zentruan. Gosaldu eta klasera; atseden txiki bat hartu eta bueltan ikasgelara; bazkaldu eta berriro klasera; askaltzeko etxerako lanak – idazlanak eta guzti – afaldu eta laster ohera – jakina zentru berean – biharamunean berriro erritmo berberarekin jarraitzeko. Pentsa!

Hala eta guztiz ere, giro ona omen zegoen ikasgeletan. Oraindik, bertako helduek jakinarazten dizkieten umeei Esteban legazpiarraren – “hezurtxo” – pasadizoak: nola kontatzen zituen txisteak, erdarazko atsotitzak, etab.

Berandu baita, eta ohera jadanik joan behar duzue eta, bukaerako, ikara gehien ematen zuena kontatuko dizuet, gau guztietan gertatzen zena, alegia:

Antza denez, eguzkia ezkutatzen zenean eta ikasle guztiak zintzo-zintzo ohera joaten zirenean, makina bat pauso hotsa entzuten hasten ari zen, goizeko txikiak arte; eta noizean behin, kristoren zurrungak nabarmendu omen ziren.

Eta nork pentsatzen duzue hainbeste zarata egin zezakeela…

Bada, EUSKALTEGIKO MAMUAK!!!

Ah! Oraintxe etorri zait euskaltegiaren izena. Hau da, Maizpide.